در دامپروری و آبزی پروری مدرن، افزودنی های خوراک نقش حیاتی ایفا می کنند. آنها نه تنها می توانند ارزش غذایی خوراک را بهبود بخشند، بلکه می توانند سلامت و عملکرد تولید حیوانات را نیز بهبود بخشند. با این حال، کاربرد افزودنیهای خوراک ارتباط نزدیکی با محیطی دارد که در آن قرار دارند، و درک این موضوع برای اطمینان از تأثیر بهینه آنها بسیار مهم است.
افزودنی های خوراک در محیط های مختلف پرورش، سازگاری و اثرات متفاوتی را نشان می دهند. به عنوان مثال، در یک محیط با دمای بالا و رطوبت بالا، خوراک مستعد ابتلا به کپک است و افزودن بازدارنده های کپک در این زمان اهمیت ویژه ای دارد. مهارکننده های کپک نه تنها می توانند از رشد کپک جلوگیری کنند، بلکه از مواد مغذی خوراک نیز در برابر تخریب محافظت می کنند و در نتیجه سلامت حیوانات را تضمین می کنند.
در آبزی پروری، کیفیت آب به طور مستقیم بر اثر افزودنی های خوراک تاثیر می گذارد. مواد مضر موجود در آب مانند نیتروژن آمونیاکی و نیتریت ها می توانند بر افزودنی های خوراک اثر نامطلوب داشته باشند و حتی آنها را بی اثر کنند. بنابراین، در آبزی پروری، انتخاب افزودنی های خوراکی که می توانند تحت شرایط مختلف کیفیت آب به طور پایدار عمل کنند، اهمیت ویژه ای دارد.
علاوه بر این، نوع و مرحله رشد حیوانات پرورشی نیز بر کاربرد افزودنی های خوراک تأثیر می گذارد. حیوانات جوان و حیوانات بالغ نیازهای تغذیه ای متفاوتی دارند، بنابراین مقدار و نوع افزودنی های خوراک باید تنظیم شود. به عنوان مثال، حیوانات جوان برای حمایت از رشد سریع خود به ویتامین ها و مواد معدنی بیشتری نیاز دارند، در حالی که حیوانات بالغ ممکن است به انرژی و پروتئین بیشتری نیاز داشته باشند.
عوامل محیطی مانند آب و هوا و فصل نیز می توانند بر اثربخشی افزودنی های خوراک تأثیر بگذارند. در فصول سرد، حیوانات تقاضای بیشتری برای انرژی دارند و افزودن مواد انرژیزا به افزودنیهای خوراک میتواند تراکم انرژی خوراک را برای رفع نیازهای حیوانات افزایش دهد. در فصول گرم، افزودن ویتامین ها و مواد معدنی می تواند مقاومت حیوانات را در برابر استرس گرمایی بهبود بخشد.
درک محیط کاربردی افزودنی های خوراک می تواند به کشاورزان در انتخاب و استفاده بهتر از این محصولات کمک کند و در نتیجه کارایی کشاورزی را بهبود بخشد.